De avondroute voert veelal over paden waar slechts voetgangers hun weg kunnen vinden, dus veel lastige punten zijn er niet.
Deze avond gaat de wandeling langs een klein stukje weg waar wel nu en dan een auto verschijnt en op deze avond duurt het lang voor de lichten die al van verre te zien zijn dichterbij komen.
Tijdig in de berm gaan staan lukt makkelijk en even later kan de weg vervolgd.
Dan blijkt de ene auto gevolgd te worden door een andere auto.
Deze nadert sneller en onverwachter.
De stap de berm in lukt de baas makkelijk, maar het lijkt niet goed tot GT door te dringen dat ook hij die kant op moet.
Hij gaat in plaats daarvan over het asfalt de naderende lichten tegemoet, zonder te lijken te beseffen welk gevaar hij loopt.
Alles gebeurt razendsnel.
Een klap klinkt.
GT komt alsnog in de berm terecht, een eindje verderop.
Even is de schrik kolossaal bij baas, zoon en bestuurder van de auto.
De hond zal toch niet....
Nee, gelukkig lijkt het een schampschat geweest te zijn. GT loopt weer rond nog voordat de auto gekeerd is om poolshoogte te nemen.
Baas en chauffeur constateren dat hier niemand blaam trof (de chauffeur kon nog wat uitwijken) en we blij mogen zijn dat alles goed afgelopen lijkt te zijn.
Bij het licht van de lampen is er geen zichtbare verwonding waarneembaar en er lijken in gedrag geen vreemde dingen aan de hand.
Iedereen besluit zijn weg weer te vervolgen.
Aanvankelijk blijft GT dichtbij de baas en houdt zijn staart omlaag.
Tot aan het einde van een straat een kat langsloopt. Dat trekt de aandacht!
De stap versnelt, de staart schiet omhoog, hij is weer zichzelf aan het worden.
Nog wat verder op de route kan hij weer spelen zoals altijd.
De gerichtheid op de baas blijft sterker dan voorheen. Elk moment waarop oplettendheid geboden is levert een extra blik op de baas op.
Wat moet ik doen, baas?
De rest van de route verloopt probleemloos en zonder verdere bijzonderheden komt GT weer veilig thuis.
Daar is er nog maar een wens: slapen!
