Zichtbaar is het immers.
Hij moest in de afgelopen maanden twee dierbare mannen in zijn leven missen en van de ene kon hij niet eens afscheid nemen.
Hij hoorde steeds 'opa is in het ziekenhuis'. Daarna werd het 'opa is dood'.
Toen hij voor het eerst na alle gebeurtenissen weer bij oma kwam was zichtbaar dat hij opa miste. Toen hij het hele appartement doorgelopen was op zoek naar mogelijk toch ergens opa aantreffen ging hij verdrietig liggen op de plek waar opa altijd zat, de bank die nu in een ander huis terechtgekomen was.
Treurig in alles wat hij uitstraalde.
Het afscheid van de andere dierbare man in zijn leven verliep zo dat hij er bij kon zijn.
En bij elke stap in het proces was merkbaar dat hij wel degelijk begreep dat 'Tejo is in het ziekenhuis' ging veranderen in 'Tejo is dood'.
Dit keer zag, voelde, hoorde en rook hij het zelf ook.
De korte periode thuis was glashelder een afwijking van andere keren thuiskomen uit het ziekenhuis.
Dit was een naderend afscheid.
En toen het einde daar was begreep hij prima dat dood dood is en je niet meer met de ander in contact kunt komen.
Het stemde hem treurig.
In de periode die volgde kwam hij af en toe nog in het huis van Tejo en toen het hooglaagbed daar opgehaald was werd dat zijn favoriete plek om te liggen.
Daar waar Tejo voor het laatst in leven was.
Inmiddels moet hij het net als zijn baas doen met de herinneringen.
En daar heeft hij een vergelijkbare methode voor.
Soms zeer uitbundig het leven omarmen en als een dwaas rondspringen zodat je geen ruimte hebt voor verdriet. (rollen door het gras op je rug)
Maar niet te lang!
Na een half uurtje treuren is het toch echt weer tijd om te spelen!
