Wintertijd

Voor het eerst van zijn leven maakt GT de wintertijd mee.

Het exacte moment ontging hem, maar toen het in de wintertijd pakweg half negen was vond hij het toch tijd voor de ochtendwandeling, ondanks de zeer late (rond middernacht) laatste wandeling van de vorige dag wat hem meestal laat uitslapen.

Nu was het strikt genomen al een soort van uitslapen in de zomertijd, maar het was nu wintertijd, dus reden tot kalm aan doen. 

Het lukte hem desondanks zijn baas te wekken en ondanks het vroege uur werd er gewandeld. 

De gebruikelijke los van de lijn loop optie kwam ook langs en dat bleek voor GT het sein om gaten te gaan graven op zoek naar muizen en andere interessante mogelijkheden die graven vereisen.

Terug roepen om nog wat verder te lopen haalde weinig uit. 

Gaten bleven enig doel van naar buiten gaan, nadat de plichtplegingen achter de rug waren. 

Daarop werd ingegrepen.

Weer aan de lijn. 

En weer naar huis. 

Het leek GT niet echt te deren. 

En eenmaal thuis bleek ook waarom. 

Hij was gewoon moe! 

Ligt nu al tijden rustig te slapen. 

Gelijk een heldere verklaring voor het 'ik luister niet' gedrag dat de afgelopen dagen juist verbeterd was naar 'wat kan ik nog meer doen?' gedrag, gestimuleerd door de hondentraining die weer doorgegaan was na een vakantie.

Wintertijd vraagt aanpassing. 

Zowel voor mens als dier. 

Vakantie

Een weekend weg, de allereerste vakantie ervaring van GT, het leverde interessante momenten op.

Zo was er de nieuwe ervaring dat bepaalde ruimtes verboden toegang waren. Aanvaarden daarvan bleek nu en dan wat lastig, want als alle aanwezige mensen achter deuren verdwijnen blijf je dus alleen achter. 

De overgang naar de nacht was zacht, dankzij een vroege start van de nachtrust voor GT en een late voor de huisgenoten. 

Het werd amper opgemerkt als de laatste het licht uitdeed. 

In de ochtend verliep dat geheel anders. 

Dan was GT klaarwakker en zodra er een slaperig mens in beeld kwam dan werd deze onmiddellijk belaagd door ongekend enthousiasme over eindelijk gezelschap!

Gesprongen werd er en gehapt uit pure speelsheid. 

En slechts terugstoeien of afleiden met iets eetbaars of knaagbaars bracht weer kalmte in het hondenlijf. 

De uitstapjes naar nieuwe uitlaatlocaties en zelfs een heus restaurant bleken de moeite van de beangstigende autoritjes meer dan waard. 

De enthousiaste staartbewegingen waren niet van de lucht als na wat voor hem een eindeloze rit leek de auto verlaten mocht worden. 

Veel vaker dan in het dagelijkse leven kon hij naar buiten tussen de buien door met wisselende uitlaters. 

Een vakantie die geslaagd genoemd kan worden! 

Nieuwe ervaringen

Voor GT zijn autoritjes geen onverdeeld genoegen. Zodra het voertuig harder dan pakweg 50 km per uur rijdt is zijn favoriete houding opgekruld in een hoekje, met de snuit in achteruitrij richting.

Is er een wegdek dat bebouwing doet vermoeden, dan is er een voorzichtige blik naar buiten en bij werkelijke bebouwing een stevige zithouding met nieuwsgierige blik op de omgeving. Blijft de snelheid laag en is de omgeving nieuw, dan houdt deze houding aan, want nieuwe dingen moet je jezelf niet misgunnen! 

Vandaag ging het ritje naar een tot nu toe nog niet bezochte locatie. 

Een garage. 

GT stapte vlot uit, zoals altijd zodra de auto stilstaat. En dit keer keek hij vol belangstelling om zich heen op de betonnen vloer waar vele auto's stonden. 

De geuren overweldigen hem. Hij huppelde naar binnen en wist niet wat hij het eerste moest besnuffelen. Er was zoveel! 

De welbekende neiging om de wereld met zijn tong te verkennen en op te peuzelen wat hij daarbij tegenkomt werd ingedamd, want hier was het verre van veilig de wereld op die wijze te ontdekken. 

De koffie die even later gedronken werd ging aan hem voorbij, wat hem maar matig beviel. 

Weet teruglopen naar de auto was daarentegen een welkome beweging. 

Onderweg daar naartoe kwamen er nog genoeg snuffelplekken langs. 

En zo werd een gewoon ritje dat maar matige waardering op kan brengen een interessant tochtje! 

Dierendag

Data gaan aan dieren voorbij, maar GT weet op dierendag goed de aandacht te trekken.

Om middernacht, rond een uur of drie, om een uur of zes, maakt hij duidelijk met gepiep dat er echt dringend naar buiten gegaan moet worden.

En ja, dan sta je op en geef je gehoor aan het dringende verzoek. Buiten bleek immers elke keer weer dat het een mirakel was dat het GT gelukt was zijn geduld te bewaren tot hij eindelijk zijn spuitende ontlasting los kon laten.

Diarree.....

Wel opgevoed als hij is loopt hij buiten zo snel als de baas het toelaat naar de rand van het dorp om bij of op het eerste veld dat bereikt wordt een geschikt plekje te zoeken. 

Als er genoeg uit is kan de terugtocht aanvaard. En de slaap hervat. 

Om negen uur staat hij verfrist op en is gereed voor de gebruikelijke ochtendwandeling. 

Er kan geen genoegen genomen met een korte wandeling en een tijdje rennen op een daartoe geschikte plek. Het is echt de bedoeling er een heuse wandeling van te maken.

En zo kan pas even na tien uur het ontbijt genuttigd worden. 

Rond twaalf uur is het wederom tijd om naar buiten te gaan. Nu een nieuwe route, meer over graspaden waar een lijn niet noodzakelijk is. GT geniet. Ontspant. En besluit, als hij een kolossale stok vindt, dat het nu echt zijn dag is.

Hij racet naar een kippenhok waar de route regelmatig langs gaat. 

Laat zich er met moeite weghalen en snelt dan alle kanten op zonder zich te laten corrigeren.

Uiteindelijk verder aan de lijn. 

Na een tijdje gehoorzamer gedrag een nieuwe poging tot loslopen en zowaar, nu gaat het beter. Tot het einde van het pad..... Dan schiet GT de struiken in en begint met grote bogen rond te rennen zodra hij geroepen wordt.

Het kost moeite hem te motiveren zich te laten aanlijnen. 

Gelukkig is er geen mens (of dier) in de buurt. 

Thuis wacht de lunch en aansluitend is het tijd om goed uit te rusten. 

Vele uren later pas is er een nieuwe wandeling gewenst. Deze keer over een route die deels onbekend is. Rennen kan daar uitstekend en naar hartelust. 

De dag wordt afgerond met een forse maaltijd en na een tijdje buiten in de tuin is de dag bevredigend tot een goed einde gekomen. 

Mogelijk nog een of zelfs twee keer een ommetje voor het slapen gaan. 

GT's eerste dierendag zit er bijna op. 

Waar is het riet?

En toen kwam de ochtend na de dag waarop de sloten leeggehaald waren om een goede doorstroming te bevorderen. Voorschrift in deze regio en vermoedelijk overal in het land.

Maar voor een hond in de eerste herfst van zijn leven een nagelnieuw verschijnsel. 

Zo kwam het dat GT met angst in zijn staarthouding stil bleef staan op de brug die hij met grote regelmaat zonder moeite overgaat. Het uitzicht klopte niet. Waar was het welbekende pad gebleven? 

De beschutting van riet aan weerszijden en walgewas waarin het leuk neuzen is? 

Wie had de wereld vernield? 

Het duurde even voor er bereidheid kwam om het er toch maar op te wagen. 

De route was immers bekend. 

En er was ook nu genoeg te ontdekken langs het water. 

Zozeer raakte hij verdiept in de wal dat pas toen een stem klonk doordrong dat er een bekende hond in aantocht was. 

Een schuine overbuur waar al eerder contact mee gelegd was. 

Weg was de vermoeidheid van de al afgelegde wandeling! Gerend werd er, gesprongen, gesnuffeld en nog meer gerend. Het was bijna niet te stuiten. Eindelijk snelheid en herkenning! 

Tevreden werd het laatste stukje van de route afgelegd. 

Het verdwenen riet alweer vergeten.