Avondwandeling of toch niet?

GT is een hond met een duidelijke eigen wil.
Elke avond opnieuw blijkt dat weer.

Na de avondmaaltijd is het verstandig hem nog voor de nacht een keer zijn behoefte te laten doen, al is het maar opdat de ochtend niet te vroeg zal starten. En wat lichaamsbeweging voor het slapengaan bevordert eveneens een ongestoorde nachtrust. Daar denkt GT echter anders over!

Als hij niet exact op het moment dat hij zelf bedenkt dat naar buiten gaan een goed idee is, meegenomen wordt, besluit hij dat het helemaal nooit meer een goed idee is. En helemaal nooit meer houdt in dat hij zich nog net naar buiten laat leiden, maar eenmaal buiten mokkig en bozig weigert een stap te verzetten en bij aandringen ertoe over gaat op de grond te gaan zitten of zelfs liggen.
Hem in beweging krijgen lukt dan uitsluitend door een vorm van excuses aan te bieden, opdat hij beseft dat het geen onwil maar onkunde was die voorkwam dat hij op het door hemzelf gewenste en dus juiste tijdstip naar buiten geleid werd. Als excuses met woorden en een knuffel niet aanvaard worden is er nog maar een andere methode, de paaiversie, waarbij er een hondensnoepje ingezet wordt.
Zo ook deze avond.
Na twee passen buiten kwam het mokkige verzet. Een takje dat hij eerder die dag op straat had gevonden en mee gespeeld had kon hem nog wat passen verder krijgen, toen het opnieuw aangeboden werd, maar toen was het dan toch echt genoeg geweest wat hem betrof.
De paaiversie moest echt ingezet voor nog wat passen.
Uiteindelijk gaf hij zijn verzet op toen blijkbaar zijn blaas te zeer begon te duwen, want ineens kon er wel naar het vlakbij gelegen veldje doorgelopen worden.
Blaas geleegd en gelijk ook nog maar wat meer ter plekke achtergelaten en meneer was ervan overtuigd dat de tocht geslaagd was. Op naar huis graag!

Een sprintje werd nog wel gewaardeerd, maar een alternatieve kant op gaan bleek onbespreekbaar. Terug naar de voordeur, een andere optie bestond niet meer.

Eenmaal binnen kon er plotseling weer normaal gedaan worden. Kwam er zelfs een soort van excuses door te verzoeken om een moment van spelen.
Heel wat heen en weer geren met eigen speeltjes volgde. Een 'gevecht' met zichzelf om een bot dat nog niet opgeknaagd was en toen was dan toch eindelijk de energie van de dag verbruikt en trad er weer rust in.

Hoe GT zijn naam kreeg

Honden hebben niet bij hun geboorte een naam. Net als mensen moeten ze een naam ontvangen van een ander. 
Sommige honden ontvangen namen van hun liefhebbende eigenaar, die een nest puppy's kan verwelkomen. Sommige honden ontvangen namen van het asiel waar ze toevallig ter wereld kwamen of op een vroeg punt in hun leven terechtkwamen. Sommige honden ontvangen namen van hun nieuwe eigenaar. 
In die laatste categorie kwam GT terecht. 
Geboren bij een liefhebbende eigenaar, kwam hij via een kort verblijf in een asiel (heel verhaal, maar dat hoort niet bij GT, uitsluitend bij zijn eigenaar) weer terug en vertrok een tijdje later weer naar een ander adres waar hij elf weken lang leefde met de gedachte dat dit zijn nieuwe thuis was. Hij werd echter teruggebracht. 
Tot de dag dat hij zijn nieuwe naam ontving. 

De dag begon zoals altijd, hij kreeg voer en vers water, werd uitgelaten en speelde met zijn familieleden, waaronder zijn beide ouders, ook behorend bij zijn liefhebbende eigenaar. Toen hij lekker buiten aan het spelen was voorafgaand aan de avondmaaltijd kwam er ineens iemand die hem bij zijn oude naam noemde en lekkere dingen gaf. Hij kreeg aandacht en er ontstond iets van een klik. 
De liefhebbende eigenaar besloot dat deze persoon hem wel mee kon nemen, om in alle rust verder kennis te maken, zonder de roedel om hem heen waar hij vrijwel zijn hele leven dat nog maar vijf maanden oud was, gewoond had. 

Er ontstond al snel een band. Een gevoel van wederzijds elkaar verstaan en met elkaar uit de voeten kunnen. En de nieuwe eigenaar, want zo liep het verhaal, besloot de nieuwe start te markeren met een nieuwe naam. Maar welke? 

Er was nog een geliefde die de kennismaking niet bijwoonde en op afstand meedacht. En hij kwam met de intrigerende naam GT. 
Omdat GT er zo gestroomlijnd uitziet. En zo'n bijzondere tekening heeft. 
En omdat er nog een heel verhaal over GT te vertellen is. 

Dit vertelde hij in de chatwisseling over GT: 

GT is een snelle jongen.
J T Walsh was een Amerikaanse acteur die 54 is geworden. Was nogal een feestfiguur, zoop liters brandy. Later heeft iemand er GT Walsh van gemaakt en een boek geschreven waarin GT Wals een outlaw countrysinger in opkomst werd. Hij legde op GT Walsh eigenlijk het levenspad van Janis Joplin. GT Walsh sterft uiteindelijk op het plaveisel voor een gesloten liquor store.
De naam heeft een diepere lading dan alleen de twee letters. 

GT is een geuzennaam, staat voor brutale rebel die alles voor elkaar krijgt.

Maar er is nog meer te zeggen over de passendheid van de naam GT. 

Op wikipedia staat dit: 

Gran Turismo – meestal afgekort tot GT – is een type auto. Vanaf de beginjaren was een GT een wagen die gemaakt is om grote afstanden op hoge snelheid af te kunnen leggen. Het is een sportieve wagen, maar die in tegenstelling tot een echte sportwagen niet volledig gericht is op prestaties.

GT is een rashond die samengesteld is uit meerdere rassen en daardoor niet een echte rashond, maar een kruising. Over die afkomst meer in een volgend bericht.