Maar voor een hond in de eerste herfst van zijn leven een nagelnieuw verschijnsel.
Zo kwam het dat GT met angst in zijn staarthouding stil bleef staan op de brug die hij met grote regelmaat zonder moeite overgaat. Het uitzicht klopte niet. Waar was het welbekende pad gebleven?
De beschutting van riet aan weerszijden en walgewas waarin het leuk neuzen is?
Wie had de wereld vernield?
Het duurde even voor er bereidheid kwam om het er toch maar op te wagen.
De route was immers bekend.
En er was ook nu genoeg te ontdekken langs het water.
Zozeer raakte hij verdiept in de wal dat pas toen een stem klonk doordrong dat er een bekende hond in aantocht was.
Een schuine overbuur waar al eerder contact mee gelegd was.
Weg was de vermoeidheid van de al afgelegde wandeling! Gerend werd er, gesprongen, gesnuffeld en nog meer gerend. Het was bijna niet te stuiten. Eindelijk snelheid en herkenning!
Tevreden werd het laatste stukje van de route afgelegd.
Het verdwenen riet alweer vergeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten